Anahtar Kelimeler
Karakeçili ilçesi
kilim
Nasıl Atıf Yapılır
Öz
Kırıkkale ili, Karakeçili İlçesi’nde kilim dokumacılığı, dokumacıların kendi ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla uzun süredir yapılmaktadır. Kilimler, ilçe halkı tarafından profesyonel bir şekilde pazarlanmamaktadır. Fakat sipariş üzerine dokuma yapan aileler bulunmaktadır. Günümüzde Karakeçili İlçesi’ nde kilim dokumacılığı eski önemini kaybetmiştir. Bununla birlikte halen yöreye özgü bir el sanatı olarak sürdürülmektedir. Karakeçili İlçesi’ nde kilim dokumaları, ailelerin kendi ihtiyaçlarını karşılamakta, bazen de gelir elde etmelerini sağlayarak, ev ekonomisine katkıda bulunmaktadır. Araştırmada Kırıkkale ili, Karakeçili İlçesi’ nde dokunan kilimlerin eski motif özellikleri ile günümüz kilimlerinin motif özelliklerinin incelenerek ve karşılaştırılmasının yapılması amacıyla yapılmıştır. Araştırma kapsamında Karakeçili Belediyesi ve evlerden temin edilen 1930–1950 tarihli kilim motifleri ile Halk eğitim merkezinin 2012-2013 yılında dokuttuğu yeni kilim motiflerinin özellikleri belirlenmeye çalışılmıştır.
Kaynakça
Alsan, Ş. (2005), Türk Mimari Süsleme Sanatlarında Mitolojik Kaynaklı Hayvan Figürleri, Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Türk Sanatı Ana Bilim Dalı Basılmamış Doktora Tezi. İstanbul.
Boratav. P. N. (2003 ). 100 Soruda Türk Folkloru. İstanbul: Koç yayınları
Büyükçanga, H. H. (2006), Anadolu Selçuklu Seramiklerinde Figürlerin Dili ve Resim Eğitimi Açısından İncelenmesi, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Basılmamış Yüksek Lisans Tezi.
Konya Çeliker, D. (2011). Geçmişten Günümüze Türklerde Keçecilik ve Keçe Yapımında Yeni Teknikler. Süleyman Demirel Üniversitesi- Güzel Sanatlar Fakültesi Hakemli Dergisi, 8(1), s: 1-22.
Deral, E. (1998). Karakeçililer. İstanbul: Ant Yayıncılık
Durul, Y. (1977). Yörük Kilimleri-Niğde Yöresi. İstanbul: Ak Yayınları Türk Süsleme Sanatları Serisi Er, B., Sarıkaya
Hünerel, Z.(2012). Bir İletişim Aracı Olarak El Sanatları. Batman Üniversitesi -Yaşam Bilimleri Dergisi, Cilt:1(1), Sayı: 1, s: 169-177.
Erbek, G. (1988). Kilim Catalogue No: 1. İstanbul: Ana Basım A. Ş.
Erbek, M. (2002). Çatalhöyük’ ten Günümüze Anadolu Motifleri. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
Gülensoy, T. (1989). Orhun'dan Anadolu'ya Türk Damgaları. İstanbul.
Nas, E. (2012). Konya Yöresi El Sanatlarında Anlam Yüklü Motiflerin Halk Diline Yansıması. Turkish Studies, 7(1), s: 1619–1633
Onuk, T., Akpınarlı, F., Ortaç, H. S., Alp, Ö. (2002). İçel El Sanatları.. Ankara: T. C. Kültür Bakanlığı. Ajans-Türk Matbaacılık.
Ortaç, H. S. (2010). Çankırı Kızılırmak İlçesi Kuzeykışla ve Güneykışla Köyü Kilim Dokumaları. Milli Folklor, 22 (86), s: 140-148
Pilici, A. (2008), Tarihsel Süreçte Sembolden İkona: Logo, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Basılmamış Sanatta Yeterlilik Tezi, İstanbul.
Sevim, K., Canay, A. (2013). Anadolu’da Üretilen Kilim Motiflerinden Bukağı Motifi ve Bu Motiften Çıkan Seramik Çalışmalar. İdil Sanat Dergisi. Cilt: 2(6), s: 60-70.
Sözen, M., Tanyeli, U. (2012). Sanat Kavramları ve Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Remzi Kitabevi.
Türk Dil Kurumu(TDK). (1969). Okul Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
Züber, H. (1972). Türk Süsleme Sanatı. İstanbul: T. C. İş Bankası Kültür Yayınları.
Bu çalışma Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
Telif Hakkı (c) 2014 Kalemişi Dergisi